Vreemd eten

10-08-2011 | |
Bijman-Kroon
Bernadette Bijman-Kroon chrysantenkweker
Vreemd eten

Ik ben net terug van vakantie in Frankrijk. Met mijn man en vier kinderen heb ik een rondreis gemaakt langs verschillende campings.

Dat klinkt heel romantisch en heel jaren zestig met een jute tas vastgebonden op het dak van onze Deux Cheveaux. In werkelijkheid moesten we behalve een enorme hoeveelheid spullen ook een paar pubers meeslepen, waarvan de oudste bijna 2 meter is en die past dus bijna nergens meer in. Niet in de auto, maar ook niet in een tent of een stacaravan. Letterlijk met z’n benen in z’n nek zat hij opgevouwen in onze toch grote auto of uitgestrekt over het pad in een restaurant, omdat er geen ruimte was onder het tafeltje. Waarom onze kinderen toch zo groot worden, vroegen de Franse dames mij. Dat is een erfelijk verhaal zou ik zeggen, maar die groei moet wel ondersteund worden. Zou dat dan toch door de melk komen? Wij zijn echte grootgebruikers, maar dagverse melk is niet erg populair in la douce France.

 Verder is hun eetcultuur juist een voorbeeld. Ze eten niet alleen heel erg afwisselend, maar ze eten ook zoveel verschillende dingen en ook dingen die wij liever aan de poes geven, zoals lever en pens. Ik heb genoten van al die verschillende streekproducten (wijn, kaas en worst) en de verse vruchten (perziken, nectarines, druiven etc.).

Natuurlijk heb ik extra goed om me heen gekeken om voor u, mijn trouwe lezers, een leuk wetenswaardigheidje mee te nemen als souvenir. Geen weetje, maar een grapje is het geworden. In een groene salade met ook ham en kaas, zaten een paar stukjes zachte groene vrucht. We hadden geen idee wat het was. Het smaakte eigenlijk nergens naar en ik moest dan ook de kaart ontcijferen om er achter te komen dat het artisjokkenharten waren. De rest van het gezin probeerde het al aan een serveerster te vragen, maar dat schoot door gebrekkig Engels (van haar) en Frans (van ons) niet op. “Jongens stop maar!” riep ik uit. “Ik weet het al. Het zijn artisjokkenharten!” Waarop ons jongste zoontje, een kleine veehouder in spé, in afschuw uitroept: “oh, nee, wat zielig!”



Beheer