weblog

5 reacties

‘De belofte van groene middelen’

Ik bespeur een groeiend enthousiasme in de sector over de zogenaamde ‘groene middelen’. Die beloven een einde te maken aan de discussie over chemie; ik betwijfel dat zeer.

Van nature voorkomende stoffen als arsenicum, koperoxide, zwavel en natuurazijn vallen onder die groene middelen. Recent meldde het Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu (RIVM) dat natuurazijn schadelijk is voor mens en milieu. Het is toch niet zo’n goede vervanger voor Round-Up als gedacht.

Dan heb je de categorie groene middelen gebaseerd op stofjes die zijn gemaakt door schimmels of bacteriën. Een voorbeeld is Tracer met het zeer giftige spinosad. Verder zijn er bacterie- en schimmelpreparaten zoals het bacteriepreparaat Bacillis thuringiensis, ingezet tegen de eikenprocessierups en mogelijk de oorzaak van de verhoogde sterfte bij koolmezen.

Lees verder onder de foto

Een teler past biostimulanten toe op een aardbeienveld. - Foto: Van Assendelft Fotografie
Een teler past biostimulanten toe op een aardbeienveld. - Foto: Van Assendelft Fotografie

Controle groene middelen staat in de kinderschoenen

De volgende categorie zijn de biostimulanten op basis van kruidenextracten of micro-organismen. Ze bestrijden niet, ze werken versterkend, is de gedachte. Dat klinkt soms mooier dan het is. Het bedrijf ChickFriend verkocht een middel gebaseerd op eucalyptusolie tegen bloedluis bij kippen. Er werd niet gemeld dat de bestrijding kwam van het verboden chemische middel fipronil.

De daarna volgende affaire leerde dat vertrouwen goed is, maar controle beter en noodzakelijk. Bij groene middelen staat dit allemaal nog in de kinderschoenen.

Loze belofte

De belofte van groene middelen is feitelijk een loze, omdat het in de basis om hetzelfde gaat als met chemie. Mensen zijn enthousiast over ‘biologisch’, want het wordt vertaald als ‘onbespoten’. Als je uitlegt dat een biologisch kropje sla met een bacteriepreparaat bespoten kan zijn, vermoed ik dat het enthousiasme om twee keer meer te betalen dan voor het conventionele product, rap vermindert.

Vol inzetten op bruikbare gewasbeschermingsmiddelen en de maatschappelijke discussie aangaan op basis van wetenschap, is het enige antwoord.

Laatste reacties

  • Bejo Zaden BV

  • Bejo Zaden BV

    Wat vooral belangrijk is is ook deze middelen een toelatingstraject te laten doorlopen. Dan worden de groene toepassingen in ieder geval ruimschoots beproefd op werking en veiligheid. En de ‘wondermiddeltjes en plantversterkers’ die niet werken vallen er dan tussenuit.

  • Bejo Zaden BV

  • Piet Boonekamp

    Verschuren schetst een totaal verkeerd beeld van groene middelen. Er bestaan groene gewasbeschermingsmiddelen. En die zijn door een intensief toelatingstraject gegaan en meestal als laag risico beoordeeld. Ze zijn veel minder belastend dan veel chemische middelen. De voorbeelden die hij noemt voldoen niet aan laag risico en zijn dus juist geen groene gewasbeschermingsmiddelen. De vergelijking met fipronil slaat nergens op want heeft niets met gewasbescherming te maken. En de vergelijking met biostimulanten ook niet want dit zijn wettelijk expliciet géén gewasbeschermingsmiddelen, dus kunnen ook niet het predicaat groene gewasbeschermingsmiddelen krijgen. Dus alle voorbeelden die hij noemt hebben niets met groene middelen te maken’

  • P. Verschuren

    Nee, Piet, niet ik maar jij schetst een verkeerd beeld. Volgens jou zijn middelen alleen groen als ze toevallig aan de criteria voldoen die jij zelf hebt bedacht.

    Gewasbescherming (of dierbescherming) zal altijd een verstoring geven van de biodiversiteit ter plekke, tenminste als het middel effectief is. Dat is de prijs die je moet betalen voor voedselzekerheid. Je kunt een mooi verhaal ophangen over middelen die het milieu niet belasten, maar de vraag is of het middel dan effectief is. Het beste middel is het middel wat het meeste effect heeft tegen de laagste milieubelasting. Of het dan chemisch is of groen is totaal irrelevant. Middelen die bij voorbaat gediskwalificeerd zijn omdat ze toevallig chemisch zijn is tegenstrijdig met een streven naar verdere verduurzaming. We moeten niet vergeten dat milieubelasting een relatief begrip is dat afgemeten moet worden tegen de opbrengst. Milieubelasting heeft in beginsel niets te maken met een gewasbescherming met groene tegenover chemische middelen.

    De plannen van Frans Timmermans om 24% biologisch areaal na te streven zullen een desastreus effect hebben op de milieubelasting (ik betwijfel ook of het mineralentechnisch wel kan). Hopelijk is er nog een kans voor bezinning. Een deel van de plannen ziet er wel kansrijk uit.

Laad alle reacties (1)

Of registreer je om te kunnen reageren.