Home

Achtergrond laatste update:23 dec 2008

De rivier wint het van de kassen

Al te rouwig is komkommerteler Ruud Grubben niet om het feit dat zijn bedrijf moet wijken voor de Maas. Hij gaat nog een keer helemaal opnieuw beginnen, vijf kilometer verderop in Siberië. En hij mag blijven wonen aan de rivier. Ondertussen bouwt hij zijn oude bedrijf zeker níét af.door Ton van der Scheer

De familie Grubben had steeds gedacht dat het zo’n
vaart niet zou lopen. Vanaf een locatie een paar kilometer verderop kocht vader
Grubben grond aan de Legioenweg even buiten Hout Blerick. Ruud, die in 1987 van
de HAS afkwam, zou het gaan overnemen; hier kon dat. “Midden jaren 80 kwam het
water ook een keer hoog. Maar wij hadden een halve meter over. We zitten hier op
een natuurlijke Maasduin.” Een plek met toekomst dus. Maar in 1993 en in
1995 werd het toch uitermate penibel. De Maas kreeg een overdaad aan regenwater
uit Frankrijk en België te verwerken en het peil steeg en steeg. “Vooral de
eerste keer was er paniek”, zegt de nu 42-jarige komkommerteler. Er werd in
allerijl een nooddijk opgeworpen tegen het steeds woester langsstromende
rivierwater. En de dijk hield het nét.

‘Eens in de 1250 jaar’De schade aan
glastuinbouwbedrijven en andere tuinbouwbedrijven aan de rivier was twee keer
achter elkaar groot: tientallen miljoenen euro’s gingen in heel Limburg op aan
‘ruimhartige’ schaderegelingen. En na die tweede keer was wel duidelijk dat de
bewering dat een dergelijke waterstand maar eens in de 1250 jaar zou voorkomen,
niet al te veel waard was. Er moest paal en perk worden gesteld aan wonen en
werken in het stroomvoerend winterbed van de rivier. “Bij mij in de kas zou
het water niet al te hoog zijn gekomen. Maar verder naar het dorp toe liggen de
kassen veel lager. Daar zou anderhalf of twee meter water in de kas hebben
gestaan”, zegt Grubben. “Een volgende keer zou het nog wel hoger kunnen komen.
Ik ben er niet gerust op, ook al hebben we de afgelopen 12 jaar weer geluk
gehad.”

‘Politieke keuze’De beslissing waar nog wel en waar
niet meer geïnvesteerd kon worden in huizen of bedrijven in de nabijheid van de
Maas, gebeurde niet alleen op basis van waterhuishoudkundige argumenten. “Het
was ook een politieke keuze”, stelt Grubben. “Vlak aan de overkant in Tegelen is
toch nog een hele Vinex-wijk gebouwd. En hier komen straks ook 25 dure woningen,
ook al is de grens van het stroomvoerend winterbed verlegd van de Legioenweg
naar grofweg de provinciale weg N273.”Uit de mond van Grubben is over die
politieke beslissingen van gemeente en provincie echter geen onvertogen woord te
horen. Want de politiek is in zijn ogen netjes te werk gegaan met de tuinders
van wie de bedrijven plotseling op slot kwamen te zitten.

Snel nog bouwvergunningTerwijl de procedures voor het
verleggen van de grens van het stroomvoerend winterbed gaande waren, vroegen
boeren en tuinders langs de Maas overal snel nieuwe bouwvergunningen aan.
“Rijkswaterstaat probeerde daar nog een stokje voor te steken, maar werd
teruggefloten. Zolang de oude situatie nog van kracht was, konden gemeenten
bouwvergunningen niet weigeren. Wij hebben toen de kas uitgebreid van 1,2 naar
3,2 hectare. Dat kwam rond in 2000, vlak voordat het gebied definitief op slot
ging.”Toch betekende dat nog niet het einde van de mogelijkheden. Grubben
kon in 2003 het bedrijf van de buurman overnemen. “In een deel van die kassen
stond een nieuw rozengewas. Dat hebben we nog een tijdje verhuurd aan een
rozenkweker. Vorig jaar wilden we de hele 6 hectare in één keer gaan vol zetten
met komkommers. De vergunning voor het vervangen van 4 van de 6 hectare glas
door nieuwe kassen was al bijna rond. De provincie wilde er wel aan meewerken op
een aantal voorwaarden, zoals een maximum goothoogte van 5 meter.”

Wensen voor hervestigingMaar juist op dat moment, op 1
juli 2006, kwam een mooi alternatief rond: met zijn allen plaatsmaken voor
woningbouw. Het initiatief voor het uitplaatsen van de bedrijven in dit gebied
kwam van de LLTB. Die ging een paar jaar geleden praten met de overheden en
daarna met alle elf betrokken tuinders. Met als eindresultaat een
mantelovereenkomst tussen de gezamenlijke tuinders enerzijds en de provincie
anderzijds. In die overeenkomst is één grondprijs overeengekomen en een uiterste
vertrekdatum. Op 31 december 2010 moeten in principe alle tuinders weg zijn.
Vervolgens is met alle tuinders individueel onderhandeld over de precieze
datum van vertrek, de verkoopprijs voor de opstanden en de wensen voor
hervestiging. “Speciaal voor ons heeft de provincie grond gereserveerd op
Siberië. Ik ben een van de twee die van dat aanbod gebruik gaan maken. Anderen
waren elders al geslaagd en er zijn er een paar die helemaal stoppen. Er is er
ook één die nog geen besluit heeft genomen.”

Adempauze voordeelGrubben ziet wel een voordeel in de
korte adempauze die hem als ondernemer nu is gegund. “Siberië moet eerst nog een
milieueffectrapportage uitvoeren. Dat duurt altijd langer dan je denkt. Voor mij
is het van belang dat ik uiterlijk medio 2009 mijn kavel van 10 hectare heb.
Daar zet ik dan een bedrijf neer van 8 hectare glas.““Ik heb dus nog twee
jaar de tijd om de kat uit de boom te kijken. Er zijn veel nieuwe technische
ontwikkelingen. (Semi) gesloten kassen, belichting, eigen wkk en hoe groot dan
wel en in de komkommerteelt is dan ook nog de vraag of je dat wel of niet wilt
combineren met de hogedraadteelt. Het is de bedoeling om een clubje van zeven of
acht komkommertelers uit het hele land bij elkaar te brengen die samen naar die
materie gaan kijken.”

Niet bezuinigenIn die jaren dat nog op de oude stek
geteeld wordt, denkt Grubben niet al te ver achterop te raken. “Ik heb hier geen
eigen wkk, maar verder is de bedrijfsuitrusting redelijk compleet. Ik ga in elk
geval niet op onderhoud bezuinigen. Ik laat de contracten gewoon doorlopen en
blijf zelf doen wat ik altijd al zelf deed. Voor dat kleine beetje geld dat je
in je zak houdt wil ik niet het risico lopen op een grote storing.”Verder
wordt bij elke mogelijke investering berekend wat het nu al aan
rendementsverbetering oplevert en wat het kost om het mee te nemen naar het
nieuwe bedrijf. Zo heeft Grubben vorig jaar een sorteermachine met stapelaar en
ontstapelaar gekocht en overweegt hij nu de aanschaf van een gerobotiseerde
dozenstapelaar. “Als je helemaal niks meer doet, loop je ook je deel van de GMO
mis.”

Kader

BEDRIJFSGEGEVENSNaam: Ruud GrubbenPlaats: Hout BlerickTeelt:
KomkommersAreaal: 4 hectareOndernemersstrategie: Collectief met de buren
plaatsmaken voor de Maas, om niet meer bedreigd door overstromingsgevaar op
Siberië verder te kunnen.

Redactie GFActueel

Of registreer je om te kunnen reageren.