Bedrijfsblindheid

Sjors Reeder

Bedrijfsadviseur

Bedrijfsadviseur voor versspecialisten

18 jun 2010 - "Waarom moet ik mij druk maken, de klanten komen toch niet."

Werkelijk, dit hoorde ik bij een bezoek aan een bedrijf een grote stad in het westen van het land.
De ondernemer stond in de deuropening te kijken naar wat er zijn winkel voorbij ging, soms met het oog voor de vrouwelijke schoonheid, als het om een mooie meid ging, maar verder volledig apathisch voor zich uit kijkend en niets ziend.

Ik had medelijden met die man, niet voorzien van een enkele uitdaging in zijn ogen, gewoon mat, uitgeblust, met een uitdrukking in zijn ogen van een regenworm met hoofdpijn. Ik kwam zijn winkel in wat eigenlijk een soort donker gat was in een straat waar meer winkels er zo uit zagen, in zijn winkel stond een rauwkosttoonbank van pakweg 7 meter, volkomen in het donker. Hij had hem niet meer aangezet, de koeling was kapot dus waarom zou je hem aan doen en het licht was ook kapot.

Oude troep
Er lagen wat groenten in, gewoon in het donker en in de warmte, wat zacht fruit, want daar mochten die klanten niet aankomen. Achter in de verder niet van klanten voorziene winkel zat zijn hulp voor halve dagen haar nagels te poetsen en te slijpen, waarschijnlijk dat ze met scherpe nagels de klanten beter weg kon jagen. "Ja", vertelde hij, "die kan ik er niet uit doen, nodig heb ik haar niet, maar ik wil nog wel eens weg gaan, dan houd ik het hier niet meer uit, dan word ik even gek. Dan ga ik naar de groothandelsmarkt en zie die Turken hun auto’s volladen, dat deed ik vroeger ook, maar als ik dat nu doe heb ik gelijk voor een maand handel in huis in dan zeuren die wijven weer dat ik oude troep heb. Het is ook nooit goed, je kunt het niet meer goed doen in deze tijd. Maar ik moet nog een jaar of vijf, dan kunnen ze allemaal wat mij betreft allemaal aan het gas, ze waarderen toch niet wat je doet."

Dit was een relaas van een stakker, niet dat ik echt medelijden met hem had, hij had zelf op alle mogelijke manieren de boot gemist, geen enkele passie meer, gewoon een levende dode, een zombie zou je hem kunnen noemen. Zo ver was hij teruggegaan, het was ooit een bloeiend bedrijf met een knappe ondernemer met veel passie en bezieling, dat had ik vertelde hij, maar hij is verzand en verdronken in zijn eigen onmacht, zoals zovelen.

Teruggang
Het is ooit ergens begonnen, ik bedoel die teruggang, toen ik hem vroeg wanneer, wist hij het niet meer, maar op eens was het zover, dat moment was cruciaal, ik zie het zo vaak. Ondernemers die ooit goed waren en dan zie je ze tien jaar niet meer en het is treurnis geworden, niemand heeft hem in die tussenliggende tijd wakker geschut, hij vroeg ook niet om hulp, hij had het zelfs niet eens echt door dat het minder ging. Damen en heren ondernemers, dit is een niet uit de duim gezogen verhaal, het kan jullie allemaal gebeuren, ik bedoel het moment dat je in die deuropening gaat staan en jezelf gaat afvragen waar je al die jaren mee bezig bent geweest.

We noemen dat vergaande bedrijfsblindheid, onbewust de ogen sluiten voor wat de klanten wel of juist niet willen, het concept waar je ooit succes mee had is finaal naar de filistijnen, het heeft voor de klanten geen enkele herkenbare waarde meer. Je moet weten dat teruggang nooit in eens gebeurd, het gaat stapje voor stapje, iedere dag weer een millimetertje meer, je hebt het niet door, het lijkt op een sluipende ziekte.

Wat je zou moeten doen:
Laat ook anderen naar het bedrijf kijken en neem de opbouwende kritiek positief op, vraag middels een enquête aan de klanten of ze nog wel tevreden zijn, bezoek avonden waar meer collegae zijn en kopieer hun succesnummertjes, lees alles wat je te weten kunt komen over de branche, doe mee met iedere serieuze trend, zorg dat je de markt voor blijft en wees geen achterloper. Voor de slapers, word wakker, voor de blinden, doe je ogen open, voor de doven, laat de oren uitspuiten, voor de dommen, sta open voor kritiek, voor de mensen die het wel weten, ga anderen helpen.