/ / / United Change (II)

United Change (II)

7 reacties

Tekstgrootte

Jan Robben

Aardbeienteler

Teler van smaakaardbeien en eigenaar StrawberryTree concept

11 jan 2010 - Welke ‘onmogelijke droom’ zullen we tot werkelijkheid gaan maken?

Samenwerken, meer doen aan duurzaamheid en innoveren is zo’n beetje de boodschap die premier Balkenende op de nieuwjaarsreceptie van PT als boodschap aan de tuinbouw had. Het komt dus aan op zelfredzaamheid. Interessante uitdaging, dat wel. Ik ben alvast blij dat we de tips van prinses Mabel nog hebben, vandaag deel 2:

Ga pragmatisch te werk, dus gericht op nut en bruikbaarheid, maar doe het stap voor stap.

Welke ‘onmogelijke droom’ zullen we tot werkelijkheid gaan maken? In het Tuinders Titanic debat heb ik het idee geopperd om door middel van kwaliteitsinnovatie tot een oplossing te komen. Enerzijds realiseren we daarmee een sanering van de totale producthoeveelheid. Anderzijds komen we tot kwaliteitsverbetering die beter aansluit bij de behoeften van de consument. De focus op smaak vind ik daarbij de belangrijkste.

Als we onszelf de verplichting op zouden leggen om alleen nog maar lekker smakende rassen te telen, dan kunnen we naar schatting al een productievermindering van 15 tot 20% realiseren. Simpelweg omdat de lekkerste rassen meestal ook de minder productieve zijn. Behalve dat we dan iets hebben gedaan aan de overproductie, is er dan ook een mooie basis om iets te gaan doen aan de onderconsumptie.

Smaakcommissie
Laten we om te beginnen een smaakcommissie instellen, bestaande uit volledig onafhankelijke smaakgoeroe’s, zoals culinair journalisten en andere smaakdeskundigen. Zij gaan beoordelen welke rassen de toets der kritiek kunnen weerstaan. De dynamische rassenlijst die er ontstaat en de taken, bevoegdheden en samenstelling van de smaakcommissie zouden we kunnen vaststellen door middel van een verordening van Productschap Tuinbouw.

Het belang van smaak als kwaliteitscriterium wordt hiermee afgedwongen. De rest van de keten, van zaadbedrijven tot en met onze logistieke dienstverleners, moet hierdoor ook meewerken zodat we binnen 3 jaar volledig kunnen zijn overgeschakeld op smaakvollere rassen. Om een en ander in gang te zetten moet er een stimulerende overgangsregeling komen voor degenen die de hete kolen uit het vuur halen.

Borgstellingsfonds
De overheid zou een smaakinvesteringsbijdrage kunnen verstrekken of een extra borgstellingsfonds op kunnen richten. De banken zouden een lager rentetarief kunnen berekenen en het PT zou er voor kunnen zorgen dat GMO gelden, zolang die er nog zijn, gebruikt worden om deze kwaliteitsslag te financieren.

De band met de consument gaan we aanhalen door een ik-heb-niks-te-verbergen-logo, missionaristelers, tv-programma’s zoals van Rob en Rudolph, freepublicity die je vanzelf krijgt als je goeie producten hebt, Kom in de Kas, maar dan meer productgericht en minder techniekgericht, smaaklessen op scholen en sociale media.

Waarom zou het niet werken? Of waarom en hoe dan wel?

7 Reacties

Zeer relevant Jan, je oproep om tot product met meer smaak en lagere productie te komen. Het is een verschijnsel van onze hele economische orde: we zouden met zijn allen de lekkerste producten kunnen hebben, maar in plaats daarvan nemen we genoegen met minder.

Huib Rijk - 20-01-10 13:08

Peter, alvast bedankt voor je positieve maar terecht kritische reactie.
Gemakkelijke oplossingen zijn er niet, ook niet die garanties bieden voor succes.
Nog nergens op de hele wereld is er een land dat voor smaak een belangrijke kwaliteitsnorm heeft. We kunnen dus als sector van het thema smaak nog een Unique Selling Point maken.
Echter daarvoor is het noodzakelijk dat de hele keten daarin mee wil doen. En de enige plek waar je dat op dit moment zou kunnen realiseren is het PT. Het PT omdat het de enige plek is waar alle partijen in de keten bindende afspraken met elkaar kunnen maken. Voorwaarde is dan wel dat er binnen die club een Leider is, met een grote L. Of er moet buiten het vergadercircuit een Leider opstaan die de besluiters zo kan beïnvloeden dat ze baanbrekende stappen durven zetten.

Met smaak als USP en die dan ook echt iets voorstelt kun je mijns inziens een hele grote en hard groeiende groep consumenten aanspreken die er ook best iets meer voor willen betalen. Maar niet vanzelf natuurlijk, zie de onderste alinea van mijn blog. Wat denk je wat een Ton Jansen voor de tomaten of een Rob Baan voor alles wat lekkers is ervoor doen? En voor de lekkerste broccoli van de wereld hebben ook de broccolitelers een missionaris nodig.

Jan Robben - 11-01-10 21:51

Het is een idee dat zowel op de korte als op de lange termijn effect heeft. Dat is bijzonder interessant.

Een probleem wordt echter de implementatie. "Als we onszelf de verplichting opleggen" zeg je zelf. Dat is hetzelfde als de banken vragen hun eigen bonus beleid te reguleren.

Verder is het de vraag of men meer wil betalen voor smaak. Als dit niet het geval is dan speel je de concurrentie in de kaart.

Als je dit kunt ondervangen dan ben je een heel eind zou ik zeggen.

Peter Verschuren - 11-01-10 19:18

Het is een idee wat zowel op korte als op lange termijn een effect heeft, dat is een groot pluspunt.

De moeilijkheid zit hem in de implementatie. 'Als we onszelf de verplichting opleggen" zeg je zelf. Dat is hetzelfde als de bankensector vragen of ze zelf hun bonusbeleid willen reguleren.

Verder is de vraag of men meer wil betalen voor smaak. Als dit niet het geval is speel je de concurrent in de kaart.

Peter Verschuren - 11-01-10 19:13

Beste Jan, Duitsland is een van de grootste importeurs, van Nederlandse producten, dus natuurlijk moet je dagelijks op de hoogte blijven van de evt nieuwste ontwikkelingen...?
Met welke practische, creatieve voornemens heb jij voor de inmiddels alweer 354 resterende dagen gemaakt...? Ik ga binnenkort naar Colombia, om practisch en creatief Nederlandse producten te promoten.

floraroma.nl - 11-01-10 14:53

Beste Jacques,
Leuk dat mijn blog ook helemaal in Odenthal gelezen wordt. Als je het goed gelezen hebt is mijn verhaal nu juist een oproep om ook eens wat te gaan DOEN.

Jan Robben - 11-01-10 14:00

Beste Jan, Ik heb het idee dat de meeste moe, verveeld, en geen energie meer hebben, in het eindeloos over en weer 'schieten' van ideen. Er moet bij de meeste, gewoonweg geld op de plank komen, ipv dromen. In deze passieve toestand, kan het lichaam geen adrealine aanmaken om creatieve ideen om te zetten. Geen woorden maar daden. Dus ik denk dat wij zelf aan de slag moeten, met practische smaakvolle ideen. Ik ben zoals je weet bereid je daar met mijn expertise te helpen.Jacques Coolen Geur en Aroma expert www.floraroma.nl