Tomatengevecht!

Gerard van Antwerpen

Directeur NIFE

Directeur van NIFE Energie-advies

10 sep 2009 - Ruim 20 jaar later gaan de gevechten nog steeds door. Vanachter de computers en op papier.

Vooropgesteld: ik heb enorm veel plezier in mijn werk. Maar soms verlang ik wel eens terug naar het tomatenplukken bij de gebroeders John en Klaas Honders ( tegenwoordig Zadelaers Boogaert geheten). Als kleine en later wat grotere jongen de paden van ruim 100 meter in en zo snel mogelijk weer uit. Niet lullen, maar plukken. Niet te groen en met kroontjes. Half zes beginnen, lekker muziekie en ’s middags naar het strand. Heerlijk!

Kapot stampen
Tomaten die in de goot kwamen te liggen, moest je uiteraard ‘direct’ pakken, anders gingen ze rotten. Uiteraard raapte ik deze tomaten altijd op, maar collega’s wilden ze nog wel eens laten liggen. En dan trad het ontbindingstraject van de tomaat in werking. En wat kan je dan nog met zo’n tomaat? Of een keer kapot stampen of ‘sneakie’ naar het hoofd van een nietsvermoedende collega gooien. De keuze was snel gemaakt… Er gaat weinig boven een tomatengevecht!

Gevechten gaan door
Ruim 20 jaar later gaan de gevechten nog steeds door. Vanachter de computers en op papier. Het gaat over afzet en afzetten. Mooi woord, afzetorganisatie. Brussel zoekt nog naar de exacte betekenis. Het gaat over subsidies en collegialiteit. Het gaat over marktwerking en de tussenhandel. En het gaat over de grootwinkelketens. Maar het gaat toch altijd vooral om en over onszelf. En velen horen klokken luiden (of luiden ze zelf ), maar hebben geen idee waar de klepels zich begeven.

Westlander of Limburger
In tijden dat ‘de markt flink onder druk staat’ en banken bepalen of bedrijven wel of niet overeind blijven, gaan ‘we’ allemaal kijken hoe markten werken en zouden moeten werken. Maar samenwerken en een visie voor de ( middel- ) lange termijn ontbreekt. Daarbij komt nog dat een Westlander ( ‘Plukkie al??’ ) anders praat en denkt dan een Limburger ( ‘Wablief?’ ). De tuinder met een megabedrijf heeft andere belangen dan een klant met twee hectare. En de tuinder met een vestiging in Spanje zit er ook ‘net weer effe anders in’.

Boze buitenwereld
In een ideale wereld bundelt de Nederlandse tuinbouw zich en wapent zich tegen de boze buitenwereld. Maar over twee jaar zijn we de recessie alweer vergeten en denken we niet meer aan de moeizame tijden die er dan weer aan zitten te komen. Globaal gezegd en wellicht gechargeerd. Maar je moet toch wat zeggen…!