Imagoschade

3 reacties

Tekstgrootte

Pieternel Bouwman - van Velden

Freelance journalist

Freelance journalist voor tuinbouwvakbladen en nog veel meer

15 jul 2010 - Zou ik zelf nog drie dagen boven op een buisrailkar willen staan om hogedraadhaken te laten zakken?

Twee berichten over fraude met personeelskosten trokken vorige week mijn aandacht. Ik schreef er een stukje over voor Foodlog vanuit mijn eigen gedachtegang met als titel ‘Wat stinkt er erger dan stront'. Ik vraag mezelf zo nu en dan af waar mijn eigen grenzen liggen als het eerlijkheid betreft. En ik niet alleen, zo blijkt uit de heftige reacties die volgden.

Arbeid is op de meeste tuinbouwbedrijven de grootste kostenpost en daarmee de meest in het oog springende om op te bezuinigen. Een post die bij uitstek gevoelig is voor frauduleuze praktijken. In de keiharde race om de laagste kostprijs telt iedere cent. Maar er zijn grenzen. Er is een groot verschil tussen bedrijven die keihard knokken om door te kunnen gaan en mensen die in grote auto’s rondrijden en zichzelf verrijken ten koste van ongeschoolden uit andere landen die het werk doen waar wij geen zin meer in hebben.

Nu was ik begin januari bij toeval getuige van de lancering van ‘It’s Alive’, de arbeidscampagne om meer mensen naar de sector te lokken. Het zag er allemaal erg flitsend uit en de filmpjes op televisie suggereerden een actieve en leerzame sector. Ik spreek bijna dagelijks mensen die er een hele leuke baan hebben waar de sfeer goed is, maar ik zie ook minder leuke kanten. Voor laaggeschoolden onafzienbare paden tomaten indraaien waar geen eind aan komt, met aan het eind een module voor padregistratie. Trekt dat jonge, laaggeschoolde Nederlanders aan? Ik denk alleen als er sfeer in het team zit en de beloning goed is. Jongeren in Zeeuws-Vlaanderen bedanken er in ieder geval voor. Misschien hebben ze nog wel gelijk ook. Zijn er nog tuinders die zelf drie dagen achter elkaar op een buisrailkar hogedraadhaken laten zakken? En hoe bevalt dat?

Het is de realiteit dat de tuinbouw, gedreven door de wedloop van de laagste kostprijs, zoekt naar het onmogelijke: goedkope mensen die er plezier in hebben om eentonig werk te doen. Voeg daar een paar berichten aan toe over slechte behandeling van personeel, uitbuiting en soms zelfs slavernij en iedere positieve campagne wordt subiet overschaduwd. Imagoschade is zo opgelopen en doet buitenstaanders met nog schevere ogen naar de tuinbouw kijken.

Hoe lang gaat dit nog door? Of gaan tuinders in op het voorstel van FNV-er Wim Baltussen om maar eens een fair trade logo ‘Maatschappelijk verantwoord oogsten’ in te voeren?

3 Reacties

Ach dat valt in het niets bij : hoe de tuinder zelf wordt behandeld en uitbetaald.
Er is maar 1 oplossing voor en dat is schaalverkleinen. Personeel is dan beter te verkrijgen en er is minder overproduktie

Westlander - 19-07-10 12:53

Beste Johan,

Ik dacht al: wanneer gaan die tuinders eens reageren? Er moet er toch eentje nijdig op me worden?

Je hoeft je niet bezorgd te maken over mijn politieke voorkeur. Die heb ik niet. Kennelijk is dit onderwerp aansnijden genoeg om hokjesgeest op te roepen.

Ik heb als kind van een Westlandse tomatentuinder niet anders gedaan dan tikken, trillen, dieven, indraaien, plukken en sorteren. Uren, dagen, maanden, jaren. En ik heb me er nooit te goed voor gevoeld en heb altijd veel plezier gemaakt met een leuke ploeg waar de sfeer goed was.

Hoe het probleem in elkaar zit snap ik best. Wat ik jullie wil voorhouden is dat het imago van de tuinbouw, zeker qua arbeid, eerder daalt dan stijgt. Het bericht over de Zeeuwse jongeren schokt mij, omdat in de reacties zelfs staat dat mensen tuinbouw als een soort werkkamp zien.Dat vind ik nogal wat. Dat opgeteld bij een paar niet al te frisse praktijken, waar elke gezonde en eerlijke ondernemer ver van af blijft, helpt niet erg om het imago te verbeteren.

Pieternel - 19-07-10 10:16

Wat dacht u? Ik moet mijn imago van linkse journalist weer eens oppoetsen?
Misschien moet u zich eens afvragen hoe het komt dat personeelskosten onbetaalbaar zijn terwijl er een overschot is aan mensen die geen werk hebben.
U zegt het zelf al. We hebben er geen zin meer in. En de overheid respecteert zo’n houding, duwt je in de slachtoffer rol, ontneemt je iedere verantwoordelijkheid en geeft je een uitkering. Vervolgens komen er mensen uit Oost Europa die niet beroerd zijn om te werken maar o.a. van de FNV wel zo hoog beloond moeten worden dat er genoeg voor de overheid overblijft om onze niet werkwilligen te onderhouden. Dat is het bewust veroorzaken van economische schade. Daarbij valt imagoschade wat mij betreft in het niet.
En wat die ondernemers betreft, ik denk dat de meeste van hen vanaf hun vroege jeugd al menig uurtje op een buisrailkar hebben gestaan.